Soms besteden mensen jaren aan het proberen te begrijpen waarom ze zich voelen zoals ze zich voelen. Waarom ze sneller onzeker zijn, waarom ze zich leeg voelen, waarom ze zo gevoelig reageren op afwijzing, waarom rust soms onveilig voelt of waarom ze altijd “aan” staan.

Maar om je beter te voelen hoef je niet altijd te verklaren waar je gevoel vandaan komt.
Natuurlijk kan inzicht helpen. Begrijpen waar patronen vandaan komen kan rust geven. Maar veel mensen raken ook gevangen in een eindeloze zoektocht naar de exacte oorzaak van hun gevoelens. Alsof er ergens diep in het verleden één antwoord ligt dat alles oplost.

Maar zo werkt ons brein meestal niet

De eerste jaren van je leven vormen meer dan je denkt. Die jaren zijn enorm belangrijk voor de ontwikkeling van een kind. In die periode leert een kinderbrein onbewust:

Is de wereld veilig?
Word ik gezien?
Mag ik emoties hebben?
Is er iemand die mij helpt reguleren als ik stress voel?
Ben ik welkom zoals ik ben?

Dat gebeurt niet met woorden, maar v...

De manier waarop je als kind wordt aangesproken wordt later vaak de manier waarop je tegen jezelf praat. De manier waarop je tegen je kind praat, wordt later vaak de stem waarmee het tegen zichzelf praat.  

Niet alleen woorden blijven hangen, maar ook de toon, de spanning, het geduld, de zachtheid, de irritatie en de veiligheid.

Een kind leert zichzelf namelijk eerst kennen via andere mensen. Via hun reacties ontdekt een kind:
Ben ik veilig?
Mag ik fouten maken?
Ben ik te veel?
Moet ik presteren voor liefde?

Daarom dragen veel volwassenen nog steeds iets van vroeger met zich mee, zonder dat ze dat altijd bewust doorhebben.

Sommige mensen hebben een innerlijke stem die geruststelt. Andere mensen hebben een innerlijke criticus die continu beoordeelt, waarschuwt of perfectionisme eist.

​H​et is niet altijd makkelijk te herkennen, want die stem is ​niet écht een stem. Je moet het meer zien als 'zelfspraak', een gevoel. En het is niet continu aanwezig. Veel mensen functioneren prima zolang ze goed s...